Persoonlijk | Studieleven

Als je het hebt over een studentenleven weet iedereen direct waar je over praat. Op kamers, borrels, feestjes, stappen, vrienden, sporten, werken en natuurlijk het studeren. Een leven dat zo anders is in vergelijking met het leven op de middelbare school, meer keuzes, meer verantwoordelijkheden, maar vooral ook meer lol! Lekker doen waar je zin in hebt, geen ouders aan wie je je moet verantwoorden en dat soort dingen.

Als je chronisch ziek bent is dit vaak wel even wat anders. Mijn arts omschreef het ooit treffend. “Jij hebt geen studentenleven, maar een studieleven.” En eigenlijk is dat precies hoe het zit. School is voor mij altijd belangrijk geweest, maar sinds ik ziek werd is het alleen maar belangrijker geworden. Op een gegeven moment was school het enige waar ik nog ”goed” in was, en dat gaf veel voldoening. Ook toen ik weer wat meer kon bleef school belangrijk. Het voelt gewoon heel erg goed om bezig te zijn met mijn toekomst, om stapjes te zetten.

studieleven

Geen studentenleven maar een studieleven. Een leven wat geheel in het teken staat van studeren. Een leven waarin andere dingen ondergeschikt zijn. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben blij dat ik kan studeren, dat het allemaal lukt. Het gaat niet zonder slag of stoot, maar ik doe het wel. Mogelijkheden waar ik dankbaar voor ben. Maar toch..

Soms… Soms mis ik het studentenleven. Of wat ik denk dat dat zou moeten inhouden. Ik mis de spontane acties, de feestjes. Nouja, ik denk dat ik het mis. Ik zou ook graag leuke dingen doen naast mijn studie, niet in bed liggen na een dag college maar nog lekker even de stad in. Of wat dan ook. Ik weet echt wel dat het studentenleven ook niet alleen maar leuk is, maar toch voelt het alsof ik iets mis. En dat maakt me verdrietig, maar ook boos. Verdrietig omdat ik zo graag anders zou willen en boos omdat ik niet gewoon dankbaar ben voor wat ik wel kan. Er zijn zoveel mensen die het zoveel slechter hebben dan ik.

Maar aan de andere kant. Misschien moet ik niet zo hard zijn voor mezelf. Af en toe even balen moet kunnen, toch? Morgen ben ik wel weer dankbaar. Nu ben ik gewoon even verdrietig dat mijn leven niet zo is zoals ik het me graag had voorgesteld…

 

Volg mijn blog op  bloglovin‘ & like ‘m op facebook!

Advertenties

7 gedachtes over “Persoonlijk | Studieleven

  1. Je bent geen robot. Logisch dat je soms even baalt. Die emotie moet je gewoon toelaten. En zolang je er niet in blijft hangen is er toch niets aan de hand.

  2. Ik herken wel wat je schrijft. Ik voel me inmiddels wel een stuk beter, maar als ik echt mee zou doen met ‘het studentenleven’ zoals sommige anderen het doen zou ik alsnog helemaal kapot gaan en het niet aankunnen. Één studiejaar had ik er even genoeg van dat ik niet mee kon doen en heb ik alles gedaan wat ik wilde doen: uitgaan, feestjes, te veel drinken, te laat naar bed. Wonder boven wonder heb ik dat jaar bijna alles nog gehaald, maar m’n gezondheid is er hard van achteruit geschoten en het kostte heel erg veel moeite. Achteraf gezien was het het niet waard.

    Tsja, soms is het oneerlijk. En natuurlijk is soms een dag balen helemaal begrijpelijk én terecht. Morgen (oh eh.. vandaag) weer een dag om stil te staan bij alles wat je wel hebt en kunt! Studeren terwijl je chronisch ziek bent is een topprestatie waar je trots op mag zijn! 🙂 Succes met alles en hopelijk voel je je vandaag wat beter!

  3. Ik herken wel wat van wat je schrijft. Ook ik heb geen “normaal” studentenleven en daar waar ik dat in het begin wel kon accepteren denk ik nu ook wel eens dat ik iets gemist heb. Inmiddels trekt dat “normale” studentenleven me helemaal niet meer en kan ik het makkelijker accepteren dat mijn studentenleven nu eenmaal anders loopt: het maakt mij wie ik ben en daar hoef ik me niet voor te schamen.
    En jij ook niet. Ok, je hebt geen “normaal” studentenleven, maar goed, wat is nu écht een “normaal” studentenleven? Jij vult jouw leven op jouw manier in en maakt er dag in, dag uit het beste van. Soms gaat dat wat makkelijker dan op andere dagen; de teleurstelling en het verdriet mag je ook zeker voelen en wat vind ik het knap van je dat je dat hier zo open en eerlijk benoemt!
    Hopelijk gaat het vandaag weer wat beter! 🙂

  4. Nee eerlijk is het absoluut niet. En moeilijk ook!!! Wat jij doet is presteren op een hoog niveau,en daar kan je trots op zijn. !!! en balen en verdrietig zijn mag best! ook dat maakt je mooi !!! Dikke kus !

  5. Lieve Hannah, ik vind het zo knap van je school gewoon op nummer 1 zet. Dat is toch een keuze waar je achter staat, ondanks de dingen die je daarvoor moet laten. Daar kunnen die studenten die het ‘studentenleven’ wel leiden nog een hoop van leren!

  6. Ah, dat lijkt me inderdaad een naar gevoel 😦 Ik heb ook niet echt een studentenleven hoor, super veel drinken en vaak uitgaan, dat trekt me helemaal niet. Maar er zijn natuurlijk ook heel veel dingen (commissie bijvoorbeeld) die ik wel kan doen. Ik vind het in ieder geval suuupppeeer knap dat je je focust op je studie, daar kunnen veel studenten wat van leren hoor! Keep your head up!

  7. Hallo,

    Ik weet zeker hoe het is om te leven met een chronische ziekte. Ik heb al sinds mijn 7de-8ste een zeldzame chronische aandoening, waardoor ik sinds dien elke dag naar het ziekenhuis moest. In het begin was het echt moeilijk, aangezien niemand kon zien wat ik had, en hoezeer ik het ook uitlegde, niemand begreep mij. Ik moest alle activiteiten laten vallen, ik kon niet meer meedoen met sport, ik kon niet mee op uitstapjes,…. omdat ik het niet kon volhouden. Ik had vaak overal pijn aan mijn gewrichten, en was heel erg moe.
    Door mijn aandoening moest ik vaak naar het ziekenhuis, vroeger elke dag. (dat is ongeveer 14 jaar geleden). Van elke dag, naar om de dag, toen naar elke week, en 14dagen, en…. Nu moet ik nog altijd naar het ziekenhuis, maar nu nog maar elke maand. Wat een hele verandering is.

    School was ook altijd al belangrijk voor mij geweest. Al moest ik harder werken dan anderen, omdat ik zo snel moe werd, en daardoor kon ik niets onthouden. In het begin (basisschool ging het nog wel) Maar op middelbaar werd het steeds moeilijker, met name door de examens. Ik kon toen niet veel onthouden, door dat ik veel te moe was. Niets bleef hangen. En na een dagje school, kwam ik thuis, en sliep ik, omdat ik helemaal op was. Onlangs dit, na veel zweet, bloed en tranen, toch doorgezet voor school. En ik had best wel goeie punten, ondanks mijn ziekte.

    En nu ongeveer 14 jaar later: ben ik al een tijdje afgestudeerd van middelbaar. En ik zit nu ondertussen al 2jaar op de universiteit in België, opleiding psychologie.

    Ik wil in je blog zeker niet klagen over mijn eigen aandoening, maar ik wou je laten weten: dat ik echt begrijp wat je bedoelt met een baaldag ivm chronische aandoening. En dit is zeker niet verkeerd. Ik heb het soms zelfs nog.(hihi)

    Ohh ja, waarom ik graag een bericht wou achterlaten is: echt super toevallig, dat we beide chronische aandoeningen hebben (weliswaar verschillende), dat we beide ook psychologie studeren! 😀 (weliswaar in verschillende landen: Nederland vs België)

    Dus meid, dit zal niet je laatste baaldag zijn, en je zal zeker nog meerdere hebben. Maar weet wel, dat het super knap is wat je doet, en dat je ondanks alles tot zo ver hebt geschopt! Niet iedereen in zo’n situatie, kan bereiken wat jij al hebt bereikt. Je mag zeker fier zijn op jezelf.

    In ieder geval: veel sterkte, en moed. En natuurlijk veel succes met je opleiding.

    Hihi: ik wou nog afsluiten met ‘je psychologie-maatje’. Maar ik zal maar niet doen éh. (ooh ja, ik ontdekte je blok pas vandaag)

    Dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s