Hoe het allemaal begon..

Als kind had ik altijd al last van de wintertijd. Tijdens die periode ging ik vroeg naar bed, werd vroeg wakker en had wat minder energie dan anders. Dit was vreemd, maar zorgde verder nooit echt voor problemen, in de lente knapte ik namelijk altijd snel weer op en tijdens deze mindere winters deed ik gewoon alles wat ik anders ook deed. Ik had het gezellig op school (vwo 3), sprak af met vriendinnen en was een fanatiek volleybal speelster.

Dit veranderde in 2009. De zomertijd begon, maar het maakte weinig verschil. Eigenlijk ging ik vanaf dat moment alleen maar achteruit. Na een aantal bezoekjes aan de huisarts doorgestuurd naar het ziekenhuis. Hier dachten ze dat ik een concentratieprobleem had, en dus maar retalin moest gaan slikken… Dit werkte averechts, ik ging me er ontzettend slecht door voelen. Ook voelde ik me totaal niet serieus genomen, daarom besloten we een second opinion aan te vragen in een ander ziekenhuis. Hier bleek dat ik de ziekte van pfeiffer had gehad, en dat ik daar al meer dan een half jaar mee rond liep zonder het te weten. Er is veel onderzoek gedaan, en veel waarden waren licht afwijkend maar nooit genoeg om ”daar zoveel last van te hebben”.

Ik begon aan een traject met een psycholoog en de onderzoekjes en controles in het ziekenhuis gingen door, ik bleef echter alleen maar achteruit gaan. Na de zomervakantie begonnen de trainingen van de volleybal weer, en ik had er ontzettend veel zin in. Een nieuw, beter team en een heel gezellig seizoen voor de boeg. Dit liep allemaal wat anders. De eerste training zat ik al na 20 min huilend op de bank, mijn conditie was prima maar mijn lichaam kon écht niet meer. Na nog een aantal keren proberen heb ik besloten om te stoppen met volleyballen, het was te confronterend dat ik het steeds niet kon volhouden.

Nog steeds bleef ik achteruit gaan, school ging naar halve dagen en verder lag ik in bed. Alle kleine dingetjes kostten ongelofelijk veel moeite en veroorzaakten pijn. Vanaf oktober ging het snel. De halve dagen school werden ook teveel en werden afgebouwd naar 2 uur per dag. Ook begon ik met fysiotherapie om mijn conditie toch een beetje op peil te houden, fietsen naar school lukte namelijk ook niet meer. Ondertussen kreeg ik in het ziekenhuis de diagnose CVS waarschijnlijk veroorzaakt door de ziekte van pfeiffer, maar omdat hier geen echte behandeling voor is had ik hier weinig aan.

Lichamelijk bleef het slechter gaan, ik kon steeds minder, ging bijna niet meer naar school en lag het grootste deel van de dag in bed. De keren dat ik nog wel buiten de deur kwam zat ik in een rolstoel. De fysio had nauwelijks effect en bij de psycholoog schoot het ook niet op. Het leek wel alsof niemand iets kon doen, terwijl ik me alleen maar slechter en slechter ging voelen.

Uiteindelijk (begin 2010) vond mijn arts dat het zo niet langer kon. Hij zou daarom gaan informeren naar het vermoeidheidscentrum in Lelystad en naar een poliklinisch revalidatieprogramma in het ziekenhuis. Hij kwam terug met iets ”veel beters” een intern revalidatieprogramma van 3! maanden in beetsterzwaag, Friesland. Ik kreeg 1.5 dag om te beslissen of ik dat wilde of niet. Ik vond dit een verschrikkelijke keuze. 3 maanden, zo ver weg, zonder familie en vrienden, het klonk ondenkbaar. Toch heb ik besloten het te doen, het was dit of achteruit blijven gaan..

Zo had ik een aantal weken later een brief in de bus met een uitnodiging voor een intakegesprek. Ik heb nog nooit zoveel begrip gevoeld als daar. Er werd geluisterd, ik werd serieus genomen, en gelukkig kon ik nog in de aprilgroep instromen. Daar stond ik dan, 4 april 2010, bepakt en bezakt met een koffer en een heleboel tassen. Ik vond het ontzettend spannend, maar het was de kans op herstel, Mijn kans op herstel. Ik ging er helemaal voor. Ik deed alles volgens het boekje, luisterde niet naar mijn lichaam, maar ik ging vooruit! Dat was voor mij alles wat telde. Het was 3 maanden ontzettend hard werken, maar ik kreeg er weer een beetje een normaal leven voor terug. Na die 3 maanden was ik, net als mijn behandelaars, ervan overtuigd dat ik alles weer kon. De wereld lag aan mijn voeten, ik had het gevoel dat ik alles weer aan kon!

Dit bleek helaas niet het geval te zijn. Hoe goed ik ook bezig was geweest met het opbouwen van verschillende facetten van een normaal leven, het ”echte” leven bleek een stuk meer van me te vragen dan tot waar ik gekomen was. Fulltime school bleef te veel, dus dat werd weer teruggeschroefd naar halve dagen. Ondertussen had ik een elektrische fiets gekregen en daar kreeg ik gelukkig een deel van mijn vrijheid mee terug. Ik begon ook weer opnieuw met een psycholoog omdat het allemaal toch niet zo makkelijk was als ik had gedacht.

Toen de winter, en dus mijn slechte periode, aanbrak moesten de uurtjes school weer naar beneden worden bijgesteld en ging ik weer wat achteruit. Toen heb ik in overleg met school en mijn ouders besloten om na het jaar vwo4 over te stappen naar havo 5, mijn lichaam was gewoonweg te onvoorspelbaar en het was een groot risico om die laatste jaren vwo er nog achteraan te doen. Ik vond dit ontzettend moeilijk. Ik haalde prima cijfers op het vwo en wilde graag naar de universiteit om psychologie te gaan studeren, maar voor mijn lichaam was het echt beter.

Ik heb havo 5 gedaan met maximaal 10 lessen per week, en met nauwelijks huiswerk maken en een beetje leren. Ik heb mijn diploma gehaald met ontzettend goede cijfers. Dit had ik nooit gered zonder een school die ontzettend goed meewerkte en superlieve begeleidsters die alles mogelijk maakten wat mijn lichaam nodig had. Ik besef me heel goed dat ik daar veel geluk mee heb gehad! Net als met mijn lieve ouders, zusje, familie en vrienden die er altijd voor me zijn! Zonder hen had ik dit nooit gekund!

Zoals ik al eerder schreef wil ik psycholoog worden. Aangezien je niet naar de universiteit kan met een havo diploma heb ik eerst op het hbo mijn propedeuse gehaald om te kunnen starten op de universiteit. En dat is wat ik nu doe, studeren in Groningen! Op weg naar mijn droombaan, psycholoog!

Advertenties

4 gedachtes over “Hoe het allemaal begon..

  1. Heftig hoor, maar knap om er over te schrijven zo. Kwam je blog tegen en ben eens gaan lezen… Je staat nu in mijn WP follow lijst. Binnenkort maar eens verder neuzen naar je mooie belevenissen. Een fijne dag, liefs Lonely Wallflower 🌹

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s